Let's Dance

Ze probeert tevergeefs de brede glimlach op haar gezicht te verbergen. Even voelt ze zich weer als een verliefde tiener op weg naar haar eerste vriendje. Op een drafje legt ze de laatste meters naar haar slaapkamer af, waar ze de deur snel achter zich in het slot duwt.

Ze legt het pakje voorzichtig op het bed en kijkt ernaar, terwijl ze haar handen nerveus over de heupen van haar tweed jurkje strijkt. Tommy heeft zoals afgesproken voor een nietszeggend kartonnen verpakking gezorgd. Hoewel de inhoud niet veel kan wegen, duwt het pakje een lichte plooi in de donzige deken en een zware last op haar longen. Ze schudt met haar hoofd en opent gretig de verpakking. Binnenin vindt ze een donkerblauw doosje met in witte blokletters het opschrift ‘SONY WALKMAN’, een koptelefoon en een handgeschreven notitie met gebruiksinstructies. Ze herkent het handschrift van haar privésecretaris meteen.

Ze zet de koptelefoon voorzichtig op, positioneert de kussentjes zodat ze comfortabel op haar oren rusten en verbindt hem met de cassettespeler. Vervolgens drukt ze op de gele ‘PLAY’-knop en weerklinken uit het niets de eerste noten van David Bowie’s ‘Let’s Dance’, in première voor haar alleen.

Voor het eerst in lange tijd laat ze alle remmingen los en danst ze doorheen haar slaapkamer, voor zover haar knieën het nog toelaten. Ze staat zichzelf toe om eens even niet Elizabeth II, maar gewoon zichzelf te zijn.