Bezinstering

‘We nemen rode bloemen.’ Het is een antwoord waar ze niet over moet nadenken. Rood was de lievelingskleur van haar moeder. De kleur van leven. De kleur van revolutie.

Bert voelt zich even als een ridder die op het slagveld ten strijde trekt. Met zijn paraplu als een ontzagwekkend zwaard boven zijn hoofd geheven, voert hij in de gietende regen zijn eenmansleger aan.

Ze legt het pakje voorzichtig op het bed en kijkt ernaar. Hoewel de inhoud niet veel kan wegen, duwt het pakje een lichte plooi in de donzige deken en een zware last op haar longen.

In plaats van de normale huiselijke gezelligheid is het er nu leeg en stil. Alleen de lampadaire is blijven staan. Ze verlicht de kamer samen met de twee grote kaarsen die naast de kist zijn gezet.